Hi mooi mens,
Zelfliefde was gisteren het thema van de afsluiter van het jaar van Sensibel: De Healing avond in kerstsfeer.
Wat een mooie avond was het, met een lach en een traan. Op dit soort avonden voel ik nog eens extra hoe bevoorrecht ik ben om dit werk te kunnen doen.
Ik wil alle healers en gasten nogmaals bedanken voor jullie enthousiaste, kwetsbare en open aanwezigheid. En Rebecca en Sharon voor jullie liefdevolle ondersteuning. Dankbaar, dankbaar, dankbaar…
Vandaag heb ik alles even lekker laten bezinken en ik stelde mijzelf de vraag: ‘Wat is healing eigenlijk?’ En toen ineens begon ik weer eens met het schrijven van een blog.
Mijn hele week stond eigenlijk al in het thema zelfliefde en het liefdevol loslaten van oude patronen gebaseerd op zelfafwijzing.
Loslaten en helen.
Ik kom tot de conclusie dat Healing feitelijk betekent dat iemand weer bij zijn of haar oorspronkelijke essentie komt.
We zijn al heel, alleen is daar een heel programma van zelfafwijzing overheen gaan lopen.
Emotionele en fysieke klachten ontstaan omdat veel van ons hebben geleerd:
* Dat je niet mag voelen wat je voelt en al zeker je bijpassende emoties NIET mag uiten. Spanning bouwde zich op in ons energetische systeem en er ontstonden blokkades die de doorstroming van de energie van het grotere potentieel stagneerden.
* Dat liefde voorwaardelijk is. Namelijk afhankelijk van wat jij goed of slecht ‘doet’. Dus: ‘Je bent het pas waard om liefde te ontvangen wanneer je goed genoeg bent’. En wanneer is dat dan eigenlijk?
En zo zijn er in de loop der jaren nogal wat programma’s van zelfafwijzing ontstaan. Niet heel raar overigens, want hoe hadden onze (voor)ouders ons kunnen leren om onszelf onvoorwaardelijk lief te hebben, als zij dit zelf van huis uit ook niet hadden geleerd?
Het is dan ook niemands ‘schuld’.
En je zou dan ook kunnen denken dat liefde en vergeving de oplossing is.
Maar dan gaan we voorbij aan de grote paradox van het leven: Het spanningsveld tussen donker en licht. De Yin en de Yang. Het contrast waardoor we onszelf kunnen ervaren.
Want ja, om weer thuis te komen in onze oorspronkelijke essentie, speelt het stoppen van zelfafwijzing inderdaad een grote rol. Wanneer jij steeds verbetering nastreeft omdat het beter, sneller of makkelijker had moeten gaan, dan blijf je ontevreden. En dan ben je dus niet blij met hoe je nú bent. Maar dan bied je onbewust ook weerstand tegen de ervaringen die je eigenlijk wél wilt hebben.
Dat wat je wél wilt ligt dan gewoon niet binnen handbereik omdat jouw zelfafwijzing het blokkeert.
Voel maar eens:
- ‘Ik ben pas goed als ik dit of dat heb gedaan of voor elkaar heb (prestatie)’. En eigenlijk had ik daar al moeten zijn, dus ik ben sowieso te laat.
- ‘Ik ben nu al goed genoeg. Ik ben onderweg en precies daar waar ik ‘moet zijn’. Ik ben een mooi mens met een mooi hart en een goede intentie. Ik hou van mij.’
Wanneer je nog geen volmondig ‘JA’ kunt zeggen op 2, kijk dan eens 2 jaar terug. Hoeveel verder ben je al gekomen op het gebied van zelfliefde? Durf je al (iets) meer jouw authentieke zelf te zijn en je waarheid te spreken?
Geef jezelf dan nu een mooi compliment.
Veel mensen hebben echter meer ervaring met de 1e zinnen en daar ontstaat dan ook vaak nog eens een hardnekkige opeenstapeling van zelfverwijten.
‘Getver, nu sloeg ik alweer dicht en ik had mij toch zo voorgenomen om dit of dat te zeggen! Wat een stomkop ben ik!’
Zelfliefde kun je trainen. Dus wat nu als je tegen jezelf zou zeggen: ‘Ach lieverd, wat naar voor je dat je weer dichtsloeg! Het is ok hoor, je gaat dit heus leren, maar stapje voor stapje.’
Voel je het verschil? Dat noem ik het liefdevol ontvangen van je innerlijke kind.
Oude, ongewenste patronen stammen meestal al uit de kindertijd en op momenten dat je dus in je (overlevings)patroon schiet, heb je feitelijk te maken met een deel van jou dat emotioneel gezien nog onvolwassen is.
Dat zelfde geldt overigens ook voor onze ouders. Waren ze getriggerd? Hoe oud waren ze voor jouw gevoel toen emotioneel gezien? En dan kom je meestal uit op een leeftijd van 3 tot 16 jaar.
Dat is wat je hebt geleerd, om te reageren als een jong kind. Een volwassen voorbeeld hebben veel mensen niet gehad. En zo ging dat van generatie op generatie.
En dat mogen wij nu in onze generatie doorbreken. Daar is nu ruimte voor, en dat was de ‘bedoeling’.
Maar, terug naar de paradox. Ja, (zelf)liefde en vergeving zijn belangrijke aspecten in een healing proces.
Waar wij mensen alleen vaak moeite mee hebben, is dat loslaten en helen ook gepaard gaat met het (alsnog) erkennen, toelaten en uiten van de rauwe emoties die voor de blokkades hebben gezorgd!
Want:
A: we willen ons fijn voelen. Pijn vermijden we liever. ‘Daar wil ik niet naar toe hoor’. We rationaliseren ook vaak onze ware gevoelens met ideeën als ‘Het heeft mij precies gemaakt tot de persoon die ik ben’. Ja prima als je werkelijk je ware Zelf kunt zijn nu, maar vaak is dit (nog) niet het geval.
B: Hardop schreeuwen, schelden, kotsen, bewegen, hoesten, shaken. Ofwel; alles laten stromen en komen zoals het eruit komt? Oeps, wie heeft dat geleerd van huis uit? Weinig mensen vermoed ik. En dus bieden we daar weerstand tegen. Dat doe je toch niet? Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.
Maar hoe normaal is het eigenlijk om onze oorspronkelijke neiging tot uiten van rauwe emoties te onderdrukken? Om onze spanningen te ontladen? Ja het is normaal omdat iedereen het deed. Maar niet in lijn met wie je werkelijk bent. Waarom denk je dat wij een lichaam en emoties hebben? Die zijn er echt niet voor niks hoor. Daar is over nagedacht haha.
Ons lichaam en energetische systeem zouden precies weten hoe het zichzelf kan helen door blokkades in beweging te brengen, maar dat hebben we dus afgeleerd. Niet huilen! Hee, doe eens aardig! We kijken wel link uit.
C: We willen onze ouders geen pijn doen (loyaliteit). Dan doen we nog liever onszelf pijn.
En hierin zit dus ook de grote paradox. Mag jouw innerlijke kind alsnog zeggen en uiten wat het voelt? En hoewel je relatie met je ouders nu misschien al helemaal prima is, durf je dan bijvoorbeeld in een visualisatie jouw innerlijke kind de gelegenheid te geven om toch ‘auw, dat deed echt pijn’, te zeggen? Of: ‘Waarom?? Door jou ben ik helemaal gaan geloven dat er iets mis met mij was!’.
En durf je daarbij dan hard te huilen en shaken om alsnog alles te doorvoelen, in rauwheid en echtheid?
Want dat is ervoor nodig om werkelijk te kunnen helen.
Wanneer jij jezelf en je innerlijke kind delen lief hebt…
Wanneer je mag voelen wat je voelt en je emoties niet langer hoeft te onderdrukken…
Wanneer je jezelf mag uitspreken in waarheid en echtheid…
Wanneer je vanaf nu volledig jezelf mag zijn…
Dan heb je jezelf onvoorwaardelijk lief, met liefdevolle compassie voor de delen in jou die bang, jaloers, gefrustreerd, boos, radeloos, verdrietig of wat dan ook zijn.
Dan heb je jouw overlevingsmechanismen niet meer nodig.
Dan kun je kiezen voor liefdevol, volwassen en authentiek gedrag.
En dán kun je werkelijk helen. Je kiest voor jezelf. Dat is niet egoïstisch, maar heel dapper.
Dán kan de energie van het grotere geheel weer moeiteloos door je heen stromen.
Dán kunnen emotionele en fysieke klachten en aandoeningen genezen.
En dan zul je kennismaken met wat ik Kwantum magie noem. Er zullen ineens ervaringen in je werkelijkheid verschijnen die jouw mate van zelfliefde weerspiegelen.
Het licht zal aangaan.
Je komt steeds dichter bij jouw ware, zelfhelende essentie met alle potentie van het grotere geheel.
Er is geen haast bij, laat je weerstand maar liever los.
Je bent nu precies goed zoals je bent.
Loslaten en helen is een proces. We kwamen hier om dit proces te doorleven. Om het donker en licht te omarmen. Allebei.
Heb jezelf lief, dan gaat al het andere vanzelf stromen.
Ik wens iedereen een prachtige reis vol liefdevolle compassie.
Liefs,
Sandra